Need For Speed Undercover

    W ramach zaistniałego konkursu odnośnie pytania: Która część NFSA najbardziej mi się podobała, chciałbym pokrótce odpowiedzieć na te pytanie. Jak sam tytuł mówi, najlepszą częścią jak i jedną z lepszych gier wyścigowych według mnie jest NFS Undercover. Dlaczego?
   
    Jak już wszyscy się  zdążyliśmy przyzwyczaić EA Games co roku wypuszcza nową część owej gry a wraz z tym nowe emocje,  nowy silnik graficzny, samochody, mapy, misje i można by tak w nieskończoność. Nie zawsze jest tak, że gra podbije serca graczy.. do czego zmierzam. Otóż wersja „Pro Street” to całkowity kontrast jaki widzimy w jej młodszym bracie. „Pro Street” to prosta fabuła: wcielamy się w gościa, który chce wygrać wszystkie wyścigi i być najlepszym… żenada, czego nie można powiedzieć o Undercoverze (wcielamy się w postać policjanta działającego pod przykryciem). „Pro Street” to sztywność i przede wszystkim brak miasta. W dzień premiery „NFSU” czytałem komentarze graczy mówiące o tęsknocie za swobodną jazdą ulicami miast/a, na szczęście to minęło. W tej wersji mamy miasto Tri-City Bay, które jest „full unlocked” – daje to nam możliwość wjechania w każdy slums, w każdy kanał etc. W końcu „Pro Street” to upośledzenie pod względem modyfikacji samochodów. W dzisiejszych czasach ludzie tworzący NFSa przyzwyczaili nas do tego, by móc modernizować swoje „kanciaki”. Undercover to całkowita odmiana. Lakierowanie, dodawanie spoilerów, zderzaków, naklejanie vlepek i upgradowanie silnika nie jest nam obce.
   
Napisałem tę pracę na zasadzie porównania do gorszej części tej gry [według mnie], ponieważ po wyjściu następcy „Pro Streeta” wiedziałem, że mogę spokojnie odetchnąć. Wiedziałem, że po wyścigach na torze wyścigowym i braku mapy coś się święci… i miałem racje. Need For Speer Undercover moim zdaniem jest najlepszą częścią z serii NFS.

Need for Speer Underground 2

Odpowiadając na pytanie konkursowe zawarte powyżej mogę stwierdzić, iż najlepsza odsłona gry Need For Speed wydana przez Electronic Arts, jest Underground 2 zwana potocznie "U2". Jest to druga cześć i zarazem ostatnia, przełomowej serii Underground, która dzięki niespotykanym jak dotąd w innych grach, trybach i sposobie rozgrywki wprowadza nas w świat nocnych wyścigów  ulicznych. Gra szybko zyskała popularność wśród graczy "niedzielnych" jak również e-sportowych "maniaków".

Gra oferuje jak na swe czasy świetną oprawę graficzna oraz jest zoptymalizowana tak, ze odpalenie jej jest możliwe również na słabszych sprzętach. Zadbanie o najmniejsze szczegóły, ale niezmiernie ważne, chociażby samodzielne pstrykniecie zdjęcia do magazynu, co daje satysfakcję osiągnięcia jakiegoś kolejnego etapu gry. Równie ważne jest również umożliwienie przez twórców gry samodzielnego znalezienia sklepów, wyścigów oraz zakładów lakierniczych. Spora mapa i wiele trybów wyścigów np. drift czy sprint pozwalają na wielogodzinną zabawę oraz chęć bicia swych rekordów w danej technice jazdy.

Mówiąc o zaletach tej gry nie sposób jest nie wspomnieć o niemalże nieograniczonym tuningu zarówno wizualnym jak i mechanicznym. Twórcy tej gry doskonale pomyśleli o graczach, którzy mniej znają sie na `odpicowaniu` swojej bryki pod maską, umożliwiając im gotowe, kompleksowe paczki ulepszeń, ale dostępny jest również zakup pojedynczych części, dzięki którym poznajemy tajniki samochodów wyścigowych. Realizatorzy tego prawie doskonałego projektu pomyśleli także o wykupieniu wielu licencji renomowanych producentów aut i części, co podnosi adrenalinę wiedząc, ze jedziemy np. legendarnym Lancerem z częściami Japan Tuning czy RO_JA pod maską i odpalamy butlę z podtlenkiem azotu Nos. Największy według mnie atut tej gry pozostawiłem na koniec. Jest to podkład muzyczny, który towarzyszy nam niemal przez cały czas i przenosi nas w całości w nocny i dynamiczny klimat tej gry. Doskonały numer legendarnych `The Doors`ow` przerobiony przez `Snoop Dogga` oraz inne piosenki utrzymane w stylu rockowym, hiphopowym czy też elektronicznym są strzałem w dziesiątkę.

Jak na razie nie wyprodukowano gry doskonalej, bez wad i skaz jednak myślę, że Undergroundowi `dwójce` jest do tego tytułu najbliżej.

Moim zdaniem bledem twórców tej świetnej odsłony jest system nocny. Przez całą grę jedziemy nocą przy niemal niezmiennej pogodzie! Gra uzyskałaby jeszcze większą grywalność gdyby wprowadzono system `24h` oraz zmienną pogodę. Kolejną wadą tej gry, lecz dla innych zaletą, jest niezniszczalność. Zawdzięczamy dzięki temu piękność swojego auta 24h/dobę, ale chyba nie oto w takich grach chodzi. Nawet najmniejsze uszkodzenia zewnętrzne oraz co ważne SILNIKA (!) urozmaiciłyby rozgrywkę. Jeszcze jednym zauważonym przeze mnie mankamentem są mało dopracowane graficznie modele aut poruszających się po ulicach. Nie dość, że poruszają się jakby nimi prowadziło zwierzę, to jeszcze wyglądają jak klocki. Co do błędów to naprawdę nie mam więcej zastrzeżeń.

Podsumowując, gra Need For Speed: Underground 2 jest naprawdę doskonałą odsłoną, świetną oraz w pełni hardcore`ową i undergroundową, w pełni tego słowa znaczeniu produkcją wszech lat, dzięki, której przenosimy się do niedostępnego dla przeciętnego Kowalskiego świata niepowtarzalnych maszyn. Ta gra to więcej niż zbiór pikseli, to jest niezapomniane doświadczenie. Porównując NFS: U2 do świata muzyki jest on Presleyem, Jacksonem i 2 Pac’iem w swojej dziedzinie i w pełni zasługuje na miano LEGENDY I KRÓLA gier wyścigowych, o którym nigdy nie zapomnę.

Need for Speed 1

Święta to czas odpoczynku, każdy powie szczerze.
Kto może wyjeżdża, nawet na rowerze.
Nie wszyscy tak jednak wakacje spędzają.
Są bowiem tacy co Need For Speed 1 kochają!
Ja także Need For Speed 1  kocham i mówię Wam  prędzej,
że maniaków Need For Speed 1  jest z każdym dniem więcej.
Wszyscy, którzy Need For Speed 1  bardzo dobrze znają,
superowo wakacje spędzają, bo wiedzą, że
dzięki wakacjom i Need For Speed 1  odpoczynek mają!
Niezapomniane chwile także przeżywają
i z nową energią do pracy wracają.
Poznajcie więc Need For Speed 1
najwyższa już pora!
Need For Speed 1  dla każdego!
dziecka i seniora!
Jak poznacie Need For Speed 1  przyznacie mi rację.
Święta TO Need For Speed 1 !
Need For Speed 1  TO WAKACJE!

Gra jest wyśmienita pod każdym względem. Po pierwsze jest bardzo dynamiczna i właściwie mamy bardzo dużą możliwość wyborów wyścigów i miejsc gdzie chcemy się ścigać. Odmieniono nieco rodzaje wyścigów, poza trasami, czasówkami i okrążeniami dodano genialne wyścigi na autostradzie. Trochę brakuje driftów, ale pomyślałam o tym dopiero, jak ukończyłam grę. Fabuła jest dość wciągająca, poza tym trochę motywów rodem z GTA i naprawdę dużo dobrej zabawy. Moim zdaniem najlepszy NFS od czasów Most Wanted.

Jakby to było dziś, pamiętam chyba
Gdy wyszła trzecia część Need For Speed’a
Hot Pursuit tytuł brzmiał jej wspaniały
A od realistycznej (wtedy) grafiki wychodziły gały
Nowe było to, że oprócz ścigania się normalnie wozem
Gonić można było innych własnym radiowozem
Albo samemu stać się celem do złapania
Omijając „kolczatki” i blokady, podczas ich stawiania
Liczne trasy i samochody z gry arcydzieło czynią
I jeszcze ten wspaniały superszybki El-Ninó
Za każdym razem, gdy grę tę wspominam
Stare, dziecięce czasy sobie przypominam…

Po przeczytaniu w serwisie owned.pl notki dotyczącej konkursu, postanowiłem zainstalować najlepszą wyścigówkę wszech czasów.
Need for Speed: Hot Pursuit 2, to moim zdaniem najlepsza gra wydana przez EA.  Jest to dość stara gra, bo sięga aż 2002roku. Wtedy też dostałem swój pierwszy komputer wraz z tą grą. Pamiętam do dziś, jakie zainteresowanie wzbudziłem na osiedlu tym, że mam oryginalną i świetnie grywalną grę. Mimo iż, świat idzie do przodu i grafika jest coraz bardziej dopracowywana, moim numerem jeden jest właśnie Hot Pursuit 2. Bardzo dobrym aspektem, są małe wymagania i rzadkość w zacinaniu się gry. Kolejne wersje NFS np. Shift są bardziej realistyczne i lepiej oddają sens wyścigów, to jednak mało zwrotne auta i o wiele bardziej gorsza grafika przypadła mi do gustu.
 Jestem osobą mało wymagającą. Jedynie czego wymagam od gry to dobra grywalność, nic więcej. Sądzę, że większość osób piszących będzie wychwalać inne, nowsze wersje gry. Będzie chwalić je za innowacyjne rozwiązania, płynność, radość z gry czy emocje. Jeszce kilka miesięcy temu, nie byłem wstanie grać w najnowsze produkcje gier. Słaby i stary komputer uniemożliwiał mi jakikolwiek sposób na ewentualną zmianę gry.
Nie jest mi tego szkoda. Zrozumiał dzięki temu, że czasy w którym na informatykach gra się tylko w DeluxSkiJump i  Need for Speed: Porsche 2000 bezpowrotnie minęły. Gdyby teraz dać trzynastolatkowi ów gry, zapewne nawet by ich nie zainstalował. Czy  grafika musi zawsze iść w parze z grywalnością? Jasne, że nie. Znam tylko parę gier, który do dziś cieszą się dużą popularnością, a moją już swoje lata.

Poziom polskiego piłkarstwa klubowego i reprezentacyjnego sięga dna. Co do tego, chyba już nikt nie posiada najmniejszych wątpliwości. O ile honor klubów pogrywających na boiskach ekstraklasy  w ubiegłym sezonie obronił Lech Poznań, to pod banderą międzynarodową jest jeszcze gorzej.

Przegrane eliminacje na afrykański mundial mówią same za siebie. Kwestią sporną wydaje się być natomiast nie styl, nie umiejętności, bo tych – jak sądzę – mamy na tyle by w Mistrzostwach Świata zagrać, ale o to, jak zarządzany jest związek.

Wydawać by się mogło, że po wyborze Holendra, niemal wszyscy będą całować go po – stwardniałych już lekko – piętach, natomiast, znany ze swoich wiejskich zwyczajów Grzegorz, zaprezentował dziennikarzom esencje folkloru polskiego, wygłaszając soczyste: „macie to czego chcieliście, a teraz my będziemy Was dymać”. Holender zamknął ujadające pyski niektórym homofobom, chociaż nie tłumaczył się krzywą trawą, jak to zwykł mawiać towarzysz Piechniczek po porażce z Meksykiem. Zamknął im dzioby wynikami. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że Holender w końcu nie wytrzymał jakże hołubionego przez leśnych dziadków prostactwa jako cechy godnej najszlachetniejszego działacza.Rozstanie miało dość drażniące okoliczności, znowu zabłysnął prezes, który ślepo wierzy w przysłowie mówiące, że na mądrej głowie włosów brak.
Tym razem jest to wyjątek, który regułę kompromituje, a następcą Holendra zostaje człowiek, który spuści w klozecie wszystko czego się dotknie, ale jest wygodny i nie będzie za bardzo podskakiwał Panom z „zarządo calcio”.

Ów Pan, po bojkocie kibiców zostaje odwołany, pod jego wodzą Polacy grają bowiem gorzej niż amatorzy, a jak się okazuje, strzelają też nie do tej bramki co trzeba (vide Pan Seweryn). Swoją, którąś już z kolei młodość przeżywa wieczny rezerwowy „galacticos”, debiutuje drewniany Pol-chuck, a do reprezentacji łapie się nawet piłkarz bez klubu, brawo!
Jak to się zwykło mówić „Panu już podziękujemy”, ale zmarnowanych dwóch meczów o stawkę nikt już nie wróci. Do łask wraca kompromis pomiędzy kibicami, a nieomylną i na całym świecie znaną myślą szkoleniową rodem z kraju drobiowych braci – brzmiący nieco enigmatycznie, Franz!
Zaczyna z wysokiego C, spadając przy tym 2 szczeble niżej, ale swoim doświadczeniem i sukcesami gwarantować może solidne przygotowanie, odświeżenie i przemeblowanie, zagraconego już nieco salonu.

Oby nie było jednak tak, że za 2 lata o tej porze wszyscy będą zrzędzić, prezes „pomiędzy wiosną, a jesienią” znowu pokaże nam „tu się zgina dziób pingwina”, a Polacy – po raz kolejny już – zostaną ograbieni z honoru i ambicji, robiąc to do czego już nas skutecznie przyzwyczaili, mianowicie kompromitując się z kelnerami notowanymi „jedyne” 100 miejsc niżej.

Odpowiedź na pytanie co sądzę na temat sytuacji w polskiej piłce jest bardzo prosta – jest bardzo źle. Wszystko rozpoczęło się od afery korupcyjnej.
Pan Fryzjer nie przewidział chyba, że  może wpaść. Znalazł sobie ziomków, a oni jak wierne pieski swojego pana naśladowali.

I zaczęła się rzeźnia. Wielkie CBA  szukało wszystkich poddanych, a oni wszystko zwalali na  Fryzjera. I tak mu się zebrało... do 5,5 roku pozbawienia wolności. Tak poza tym gdyby nie wpadł byłby całkiem bogatym człowiekiem. Ale cóż, trafiła kosa na kamień i wszystko się rozsypało, a dzięki nim polska piłka stała się pośmiewiskiem dla całej Europy, gdyż ta afera była największa na naszym kontynencie.     Po  tych okropnych sędziach przyszedł czas na klęski naszej reprezentacji. Leo Beenhakker miał uzdrowić reprezentację i doprowadzić nas do wielkich sukcesów. Po porażce z Finlandią było jak zwykle, lecz wszystko złapało prawidłowy rytm po zwycięstwie nad Portugalią. Zaczęliśmy wygrywać mecz za meczem, a Don Leo dostał odznaczenie. To było coś. Nawet Rogera ściągnął do reprezentacji. Co by było jakby Jasiu Rogerski miał się nie znaleźć w kadrze? A po eliminacjach odechciało się grać naszym piłkarzom, chociaż mogliby nie grać dla świętego spokoju, gdyż tego czegoś nie dało się oglądać.

Zapewne co drugi kibic chciałby udusić Leo i Webba po EURO 2008. Nasz honor ratowali Pereiro oraz Borubar, lecz reszta biegała jakby chciała, a nie mogła. Jeden skromny punkcik na otarcie łez w fazie grupowej miał być przedsmakiem... klęski w eliminacjach do Mistrzostw Świata 2010 w RPA. Roger grzał ławę, Boruc przytył, a Ebi stracił pracę i do tej pory szuka klubu, który da mu kupę kasy. Lecz to nie wszystko. Wielka klapa w europejskich pucharach polskich drużyn praktycznie uśmierciła polską piłkę. Wisła przegrała z Levadią Talin, z którą europejskie średniaki wygrywają kilkoma bramkami. Każdy myślał, że jak to wielka Wisełka miałaby nie wygrać z takim słabeuszem.

Ale tak to. Jak się olewa przeciwnika to się dostaje baty. Legia po walce odpadła z Brondby, a Polonia z dość silną NAC Breda. Tylko Lech grał dalej, lecz odpadli po głupio straconej bramce na wyjeździe i słabo wyćwiczonych rzutach karnych, w których przegrali.
Jak zwykle liga ma problem z licencjami, krajowe drużyny z pucharami, a reprezentacja z trenerem i zawodnikami. Do tego wszystkiego funkcję prezesa PZPN objął Grzegorz Lato, który – powiedzmy szczerze – nic nie robi.

Moim skromnym zdaniem prezesem powinien zostać człowiek, który zajmie się młodzieżą i weźmie się za to EURO 2012. Przecież tych stadionów to oni nie wybudują do 2015! Młodzież nie ma gdzie grać w piłkę, przykładem jest między innymi stadion Orkana Sochaczew, na którym gra kilka ekip, a po jednym weekendzie boisko wygląda jak kartoflisko.
Młodzi piłkarze są przecież przyszłością i nie wystarczą boiska z orlików. Trzeba czegoś więcej. Ten nasz cały związek powinien się też wziąć za ściąganie naszych, narodowych, polskich piłkarzy porozrzucanych za granicą i grających w innych reprezentacjach. Aquafresca, Perquis, Trochowski, Klose, Podolski – to tylko kilku piłkarzy którzy zmienili kraj.

Lecz nie wszystko stracone. Można z nimi rozmawiać i może wrócą tam, gdzie ich miejsce. Powinien też ktoś się dobrać do tych licencji. Czemu Widzew po odbyciu kary degradacji gra 2 sezon w tej samej lidze? Przecież należy im się Ekstraklasa. Ale nie dostali licencji, a że nie mieli się do czego przyczepić, wykryli jakieś stare długi.
Trenerem naszej reprezentacji został Franek Smuda. Myślę, że on jest tak znany dzięki sukcesom z Kolejorzem, że ogarnie to co nieogarnięte. Czekam także na szybką zmianę w poziomie polskiej ligi oraz polskiego sędziowania, na które każdy się skarży. Na EURO 2012 liczę co najmniej na ćwierćfinał, lecz czas pokaże, czy Smuda czyni cuda, a czy PZPN stać na to, aby nie robiono protestów przeciwko nim i czy mogą poprawić polską piłkę na taką, abyśmy się jej nie wstydzili.

Polska piłka to dramat XXI wieku. Patrząc przez pryzmat Rzymianina, który zmagał się na pierwszych igrzyskach widać wyraźną przepaść. Niestety działa ona nie na naszą korzyść. Nie ma zatem co się rozpisywać.

W Rzymie były zasady, które były podstawą zawodów, a w polskiej piłce wszystkie zasady są łamane. Niekoniecznie mowa tu o przepisach, a o zasadach moralnych. Wiele talentów marnuje się, gdyż nie zostają powołani do kadry bądź nie mają gdzie rozwijać swoich umiejętności. Brakuje nam również trenerów, polskich trenerów. Obok Franciszka Smudy nie widzę nikogo, kto mógłby wnieść jakieś korzystne zmiany do futbolu. Brakuje świeżej krwi i pieniędzy.

 Miejmy nadzieję, że zbliżające się dużymi krokami EURO 2012 wniesie coś do naszej piłki i jeszcze w tym stuleciu zabłyśniemy na scenie, nie tylko tej esportowej...